Jupiter Introduction Jupiter Εισαγωγη

A short introduction to the planet Jupiter. Μια συντομη εισαγωγη για τον πλανητη Δια.

JUPITER is the "giant planet " of our system, its mass largely exceeding that of all the other planets combined.  Jupiters mean diameter is about 85,000 miles ; but owing to its rapid rotation on his axis, his equatorial exceeds its polar diameter by 5000 miles.  In volume he exceeds our earth about 1300 times, while in mass he exceeds it about 213 times.  Its specific gravity is, therefore, far less than that of the earth, and even less than that of water.  His mean distance from the sun is 480 millions of miles, but, owing to the eccentricity of his orbit, his actual distance ranges between 457 arid 503 mill ions.  His time of revolution is fifty days less than twelve years. JUPITER ειναι το "γιγαντα πλανητη" του συστηματος μας, η μαζα που υπερβαινει σε μεγαλο βαθμο απο ολους τους αλλους πλανητες συνδυαστουν. Jupiters μεση διαμετρος ειναι περιπου 85000 μιλιων · αλλα λογω της ταχειας περιστροφης του αξονα του ισημερινου υπερβαινει την πολικη διαμετρο απο 5000 μιλια . Στον τομο που υπερβαινει τη γη μας περιπου 1300 φορες, ενω στη μαζα που υπερβαινει αυτο περιπου 213 φορες. Το ειδικο βαρος ειναι, επομενως, πολυ μικροτερη απο εκεινη της Γης, και ακομη λιγοτερο απο εκεινο του νερου. Η μεση αποσταση απο τον ηλιο ειναι 480 εκατομμυρια χιλιομετρα, αλλα, λογω του εκκεντροτητα της τροχιας του, την πραγματικη αποσταση κυμαινεται μεταξυ 503 απο 457 αγονες ιοντα. Η ωρα της επαναστασης ειναι πενηντα ημερες λιγοτερο απο δωδεκα χρονια.

The Surface of Jupiter Η επιφανεια της Jupiter

Except the sun and moon, there is no object of our system which has during the last few years been the subject of more careful examination than this planet.  Unlike Mars, there are no really permanent markings on his surface, and a map of Jupiter is therefore impossible.  But this surface always presents a very diversified appearance.  The earlier telescopic observers described light and dark belts as extending across it.  Until a quite recent period, it has been customary to describe these belts as two in number, one north of the equator, and the other south of it.  Commonly, they are seen as dark bands on the bright disk of the planet ; but it is curious that Huyghens represents them as brighter than the rest of the surface.  As telescopic power was in creased, it was seen that these so-called bands were of a far more complex structure than had been supposed, and consisted of great numbers of stratified, cloud-like appearances of the most variegated forms.  These forms change so rapidly that the face of the planet hardly ever presents the same appear ance on two successive nights.  They are most strongly marked at some distance on each side of the Jovian equator, and thus give rise to the appearance of two belts when a very small or imperfect telescope is used. Εκτος απο τον ηλιο και τη σεληνη, δεν υπαρχει καμια αντιρρηση απο το συστημα μας η οποια εχει κατα τα τελευταια χρονια ηταν το αντικειμενο της πιο προσεκτικη εξεταση απο αυτον τον πλανητη. Αντιθεση με τον Αρη, δεν υπαρχουν πραγματικα μονιμη σημανση για την επιφανεια, και ενα χαρτη της Jupiter ειναι συνεπως, αδυνατη. Αλλα αυτο παντα επιφανεια παρουσιαζει μια πολυ διαφοροποιημενη εμφανιση. Οσο νωριτερα τηλεσκοπικη παρατηρητες περιγραφεται φως και σκοταδι, οπως οι ζωνες εκτεινονται περαν του. Μεχρι αρκετα προσφατο χρονικο διαστημα, εχει γινει συνηθεια να περιγραφουν τα εν λογω ζωνες ως δυο στον αριθμο, μια βορεια της ισημερινο, και η αλλη νοτια της. Συχνα, αυτες θεωρουνται ως σκοτεινες ζωνες για το φωτεινο δισκο του πλανητη · αλλα ειναι περιεργο που εκπροσωπει τους ως Huyghens λαμπροτερο απο ο, τι το υπολοιπο του επιφανεια. τηλεσκοπικη Οπως ηταν στην εξουσια τσαλακωμενα, διαπιστωθηκε οτι αυτα τα λεγομενα μπαντες ηταν μια πολυ πιο πολυπλοκη δομη απο αυτην που ειχε υποτιθεται, και αποτελουνταν απο μεγαλους αριθμους της στρωματοποιημενης, σαν συννεφο-παρουσιες απο τις πιο ποικιλομορφου μορφες. Αυτες οι μορφες αλλαξει τοσο γρηγορα ωστε το προσωπο του πλανητη δυσκολα ποτε παρουσιαζει το ιδιο φαινεται μες σε δυο διαδοχικες νυχτες. Ειναι πιο εντονα αισθητη σε καποια αποσταση απο την καθε πλευρα της Ιοβιανος ισημερινο, και ετσι να προκαλεσει την εμφανιση των δυο ζωνων, οταν ενα πολυ μικρο τηλεσκοπιο η ατελη χρησιμοποιειται.


Both the outlines 'of these belts and the color of some parts of the planet, seem subject to considerable changes.  The equatorial regions, and indeed the spaces between the belts generally, are often of a rosy tinge.  This coloring is some times so strongly marked as to be evident to the most super ficial observer, while at other times hardly a trace of it can be seen. Τοσο το περιγραμμα 'αυτων των ζωνων και το χρωμα σε ορισμενα μερη του πλανητη, φαινεται οτι υποκεινται σε σημαντικες αλλαγες. Ισημερινης Οι περιφερειες, και μαλιστα τα κενα μεταξυ των ζωνων γενικοτερα, ειναι συχνα μια ροδινη αποχρωση. Αυτη η χρωστικη ειναι μερικες φορες τοσο εντονα χαρακτηριστηκαν ως να ειναι προφανης για την πιο super ficial παρατηρητη, ενω σε αλλες στιγμες ελαχιστα ιχνη μπορει να δει.

Spots which are much more permanent than the ordinary markings on the belt are sometimes visible.  By watching these spots from day to day, and measuring their distance from the apparent disk, the time of rotation of Jupiter on his axis has been determined.  Commonly the spots are dark; but on some rather rare occasions the planet is seen with a number of small, round, bright spots like satellites.  Of these bright spots no explanation has been given. Τετραγωνα, που ειναι πολυ πιο μονιμο απο τον συνηθισμενο σημανσεων επι της ζωνης ειναι μερικες φορες ορατη. Παρακολουθωντας αυτες τις κηλιδες απο μερα σε μερα, και μετρωντας την αποσταση τους απο την προφανη δισκο, τη στιγμη της εναλλαγης της Jupiter για την αξονας εχει καθοριστει. Συχνα το κηλιδες ειναι σκοτεινες · αλλα μαλλον σε καποιες σπανιες περιπτωσεις ο πλανητης δει με μια σειρα απο μικρα, στρογγυλα, φωτεινα στιγματα σαν δορυφοροι. Εξ αυτων φωτεινα σημεια εξηγηση δεν εχει δοθει.

From the changeability of the belts, and indeed of nearly all the visible features on the surface of Jupiter, it is clear that what we see on that planet is not the surface of a solid nu cleus, but vaporous or cloud-like formations which cover the entire surface and extend to a great depth below.  To all ap pearance, the planet is covered with a deep and dense atmosphere, through which light cannot penetrate on account of thick masses of clouds and vapor.  In the arrangements of these clouds in streaks parallel to the equator, and in the change of their forms with the latitude, there may be some thing analogous to the zones of clouds and rain on the earth.  But of late years it has been noticed that the physical consti tution of Jupiter seems to offer more analogies to that of the sun than to that of the earth.  Like the sun, he is brighter in the centre than near the edges.  This is shown in the most striking manner in the transits of his satellites over his disk.  When the satellite first enters on the disk, it commonly seems like a bright spot on a dark background ; but as it approaches the centre, it appears like a dark spot on the bright back ground of the planet.  The brightness of the centre is prob ably two or three times greater than that of the limb.  This diminution of light towards the edge may arise, as in the case of the sun, from the light near the edge passing through a greater depth of atmosphere, and thus becoming fainter by absorption. Απο την εναλλαξιμοτητα των ζωνων, και μαλιστα σχεδον ολα τα ορατα χαρακτηριστικα στην επιφανεια της Jupiter, ειναι σαφες οτι αυτο που βλεπουμε σε αυτο τον πλανητη δεν ειναι η επιφανεια ενος στερεου nu cleus, αλλα η vaporous συννεφο-οπως και σχηματισμοι που καλυπτουν ολη την επιφανεια και να επεκταθει σε μεγαλο βαθος κατω. αιστ pearance Προς ολους, ο πλανητης ειναι καλυμμενο με μια βαθια και πυκνη ατμοσφαιρα, μεσω του οποιου το φως να μην μπορουν να διεισδυουν σε λογαριασμο του παχους μαζες των νεφων και υδρατμων. Υπο το καθεστως αυτων των νεφων και ιχνη παραλληλες προς τον ισημερινο, και την αλλαγη της μορφης τους με το γεωγραφικο πλατος, μπορει να υπαρχουν καποιες κατι αναλογο με τις ζωνες των νεφων και βροχη στη γη. τελη του χρονου, ομως, οτι εχει παρατηρησει οτι η φυσικη συνταγματικη tution της Jupiter φαινεται να προσφερουν περισσοτερες αναλογιες με αυτη του ηλιου απο εκεινη τη γη. Οπως και ο ηλιος, ειναι λαμπροτερο απο ο, τι στο κεντρο, πλησιον των ακρων. Τουτο αποδεικνυεται, με τον πιο εντυπωσιακο τροπο, με τη διαμετακομιση του δορυφορους πανω απο το δισκο. Οταν το δορυφορικων εισερχονται για πρωτη φορα στο δισκο, κοινως, μοιαζει με φωτεινο σημειο σε ενα σκοτεινο φοντο · αλλα καθως προσεγγιζει το κεντρο, φαινεται σαν ενα σκοτεινο σημειο για το λαμπρο πισω εδαφος του πλανητη. Η φωτεινοτητα του κεντρου ειναι δυο προβληματα επιδεξιους η τρεις φορες μεγαλυτερη απο εκεινη του ακρου. Αυτη η μειωση του φωτος προς την κατευθυνση της ακρο μπορει να προκυψουν, οπως και στην περιπτωση του ηλιου, απο το φως κοντα στην ακρη περνωντας απο ενα μεγαλυτερο βαθος της ατμοσφαιρας, και, επομενως, να γινει με απορροφηση fainter.

A still more remarkable resemblance to the sun has some times been suspected nothing less, in fact, than that Jupiter shines partly by his own light.  It was at one time supposed that he actually emitted more light than fell upon him from the sun ; and if this were proved, it would show conclusive ly that he was self-luminous.  If all the light which the sun shed upon the planet were equally reflected in every direction, we might speak with some certainty on this question ; but in the actual state of our knowledge we cannot.  Zollner has found that the brightness of Jupiter may be accounted for by supposing him to reflect 62 per cent, of the sunlight which he receives.  But if this is his average reflecting power, the re flecting power of his brighter portions must be much greater; in fact, they are so bright that they must shine partly by their own light, unless they reflect a disproportionate share of the sunlight back in the direction of the earth and sun. Ενα ακομη πιο αξιοσημειωτη ομοιοτητα με τον ηλιο εχει μερικες φορες δεν ηταν υποπτοι και λιγοτερο, στην πραγματικοτητα, απο το οτι ο Διας λαμπει εν μερει απο το δικο του φως. Ηταν σε μια εποχη μαλιστα που υποτιθεται εκπεμπει περισσοτερο φως απο τον επεσε πανω απο τον ηλιο · και εαν αυτο αποδεικνυοταν, θα δειτε προσδιοριστικος ly οτι ηταν αυτοαπασχολουμενοι φωτεινη. Αν ολα το φως του ηλιου η οποια ριξει πανω στον πλανητη ηταν εξισου αντανακλαται σε καθε κατευθυνση, θα μπορουσαμε να μιλαμε με καποια βεβαιοτητα σχετικα με το ζητημα αυτο · αλλα και την πραγματικη κατασταση των γνωσεων μας δεν μπορουμε. Zollner εχει βρεθει οτι η φωτεινοτητα της Jupiter μπορει να ερμηνευθει απο τον στηριζουν να αντανακλουν 62 τοις εκατο, απο την ηλιακη ακτινοβολια την οποια λαμβανει. Αλλα αν αυτο ειναι ο μεσος ορος που αντανακλα την εξουσια, η επανεισοδος νακλωντας δυναμη του λαμπροτερο μεριδες πρεπει να ειναι πολυ μεγαλυτερη · στην πραγματικοτητα, ειναι τοσο λαμπερος οτι πρεπει να ριχνεις εν μερει απο το δικο τους πρισμα, αν δεν αντικατοπτριζουν ενα δυσαναλογο μεριδιο του ηλιακου φωτος πισω, προς την κατευθυνση της γης και του ηλιου. Clouds would not be likely to do this.  On the other hand, if we as sume that the planet emits any great amount of light, we are met by the fact that, if this were the case, the satellites would shine by this light when they were in the shadow of the planet.  As these bodies totally disappear in this position, the quantity of light emitted by Jupiter must be quite small.  On the whole, there is a small probability that the brighter spots of this planet are from time to time slightly self-luminous. Συννεφα δεν θα ηταν πιθανο να το κανουμε αυτο. Απο την αλλη πλευρα, εαν εμεις, ως υπονοια οτι ο πλανητης εκπεμπει κανενα μεγαλο ποσο του φωτος, που συνηλθε απο το γεγονος οτι, σε αυτη την περιπτωση, οι δορυφοροι θα λαμψη απο το πρισμα αυτο, οταν που ηταν στη σκια του πλανητη. Δεδομενου οτι οι εν λογω οργανισμοι εξαφανιζονται εντελως σε αυτη τη θεση, η ποσοτητα του φωτος που εκπεμπεται απο Jupiter πρεπει να ειναι αρκετα μικρη. Στο συνολο τους, υπαρχει μια μικρη πιθανοτητα οτι το λαμπροτερο μηνυματα αυτου του πλανητη βρισκονται απο καιρο σε χρονου ελαφρως self-luminous.

Again, the interior of Jupiter seems to be the seat of an activity so enormous that we can attribute it only to a very high temperature, like that of the sun. Και παλι, το εσωτερικο της Jupiter φαινεται να ειναι η εδρα μιας δραστηριοτητας τοσο μεγαλες ωστε να μπορουμε να αποδιδουμε μονο σε πολυ υψηλη θερμοκρασια, οπως αυτη του ηλιου. This is shown by the rapid movements always going on in his visible surface, which frequently changes its aspect in a few hours.  Such a power ful effect could hardly be produced by the rays of the sun, because, owing to the great distance of the planet, he receives only between one-twenty-fifth and one-thirtieth of the light and heat which we do.  It is therefore probable that Jupiter is not yet covered by a solid crust, as our earth is, but that his white-hot interior, whether liquid or gaseous, has nothing to cover it but the dense vapors to which that heat gives rise.  In this case the vapors may be self-luminous when they have freshly arisen from the interior, and may rapidly cool off after reaching the upper limit to which they ascend. Αυτο αποδεικνυεται απο τις ταχειες κινησεις παντα γινεται στην ορατη επιφανεια του, που συχνα αλλαζει το θεμα μεσα σε λιγες ωρες. Φουλια Μια τετοια δυναμη θα μπορουσε να ειναι αποτελεσμα παραγονται απο τις ακτινες του ηλιου, διοτι, λογω της μεγαλης αποστασης απο το πλανητη, λαμβανει μονο μεταξυ εικοσι ενα πεμπτο και το ενα τριακοστο της το φως και τη θερμοτητα που εμεις κανουμε. Ως εκ τουτου, ειναι πιθανο οτι ο Διας δεν καλυπτονται ακομα απο ενα στερεο φλοιο της γης, οπως μας ειναι, αλλα οτι το λευκο-hot εσωτερικο, ειτε υγρα η αερια, που δεν εχει τιποτα να καλυψει αυτο, αλλα το πυκνο vapors για την οποια αυτη η θερμοτητα προκαλει. Σε αυτη την περιπτωση ο vapors μπορει να ειναι αυτο-φωτεινη φρεσκοτριμμενο οταν εχουν προκυψει απο το εσωτερικο, και μπορει να δροσιστουν με ταχεις ρυθμους μετα την επιτευξη του ανωτατο οριο στο οποιο ανεβεις.

---